ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਗਗਨ ਦੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਦੋਸਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਯਾਰ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਮਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਗ੍ਹਾ ਛੋਟੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਕਦੇ ਛੋਟੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ ਅਮਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਹਰ ਰਾਤ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਜੇ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਹਵੇਲੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਰਾਜ਼ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੱਚਾਈ ਆਈ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।